Column door Miranda Meijer
Om woorden aan mijn gevoelens te kunnen geven, gebruik ik vaak muziek. Muziek heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld: om te ontladen, te ontspannen, om van te genieten of gewoon in mijn hoofd aanwezig te zijn. Afleiding om gedachtenstromen te doorbreken.
In deze column deel ik muziek en wat het met mij doet.
Wat ik heb met een nummer heeft lang niet altijd met de tekst te maken. In dit geval gaat het om twee dingen: ik vind de Deense band Volbeat geweldig. Een fan ben ik denk ik niet, als dat betekent dat ik albums koop, naar veel concerten ga enz. Wat dat betreft ben ik nergens fan van. Ik vind iets mooi of niet. En wat muziek betreft heb ik een brede smaak. Zoals zoveel beelddenkers.
Even terug naar Volbeat: het is de stem van zanger Michael Poulsen waar ik graag naar luister, gecombineerd met meestal mooie melodiën en stevige guitaar begeleiding. Volgens wikipedia houdt hun stijl het midden tussen heavy metal en rockabilly. Dan heb je een idee.
Gevoelig voor nieuwe situaties
In oktober heb ik ze live gezien en gehoord in de Ziggodome in Amsterdam. Dat was dubbel leuk en spannend want ik was nog nooit in de Ziggodome geweest (en mijn eerste stadionconcert van dit leven was dit jaar in het Gelredome) én de eerste keer Volbeat live. Ik heb er enorm van genoten en vind ze nog beter dan ik al vond. Een band live zien, horen en voelen spelen is voor mij toch het mooiste wat er is kwa muziekbeleving. Dan kan ik voluit meezingen en alle emoties die vrij komen door de muziek vrij laten rondvladderen. Of wat het dan ook doet. Ik krijg er een enorme bak energie van, wat logisch lijkt voor iets wat je doet voor de lol. Hoewel de spanning van de nieuwigheid soms meer energie vreet dan de lol die je ervan hebt. Vaak doen en met mensen waarin je vertrouwen hebt, die de weg al weten en waar je dus gewoon achteraan kunt hobbelen, lossen dit probleem op. Gevoelig zijn voor nieuwe situaties is trouwens één van de gevoeligheden van het hele hooggevoelige pakketje. Ook als je niet hooggevoelig bent, kun je hier natuurlijk last van hebben. Meer info over beelddenken en hooggevoeligheid vind je hier.
Tijd heelt alle wonden
Wij kennen het gezegde: tijd heelt alle wonden. Mensen die veel hebben meegemaakt, die veel mensen zijn verloren, veel trauma hebben opgelopen, kunnen je vertellen dat dat niet zo helemaal zo is. Herstellen kost wel tijd, absoluut. Daarom vind ik de tekst van het refrein van Time Will Heal zo treffend:
Time will heal the open wounds, but the heart will always decide
How the soul will be moving on and to live with the ones left behind
High above or below the sun
The spirit seems to be fine
Time will heal the open wounds, but the heart will always decide
Het lied gaat over het verlies van een dierbare. Vooral in deze tijd van het jaar, dit weekend in het bijzonder, denken we aan degenen die we verloren hebben. Degenen die ons dierbaar zijn en op de één of andere manier niet dicht bij ons. Of voor ons gevoel wel. Verlies doet pijn en laat een wond achter. Dat noemen we ook wel trauma.
Mensen die je pijn hebben gedaan, die een wond achter lieten, kunnen natuurlijk ook nog leven. Zoals het refrein zegt: de wond kan dan in de loop van tijd wel genezen zijn, maar je hart besluit of deze persoon er nog weer in mag of niet. Dat is tenminste ook een uitleg, gevoel bij deze tekst. Dat is wat ik voel: de pijn is weg, ik kan prima met deze persoon door één deur, maar mijn hart blijft gesloten. Sommige pijn gaat zo diep, dat je hart permanent voor deze persoon of dit soort mensen, gesloten blijft. En dat is prima, vind ik. Zo zorg je ervoor dat je bij jezelf blijft. Het zijn de gevolgen van de lessen die het leven je te leert. Trauma dat herstelt, waar je dus geen last meer van hebt tijdens je leven.
Behalve dan als het teveel is. Als er zoveel op je bord komt, dat het leven niet meer leuk is. Als degene waarvan je het meest houdt op de hele wereld, veel te vroeg van je heen gaat. En je wilde eigenlijk meteen al mee. Maar dat mocht niet zo zijn. Jij blijft achter, leeft door. Niemand ziet jouw pijn. De open wond is dan wel genezen, maar het hart heelt niet. Dit is niet mijn eigen ervaring maar wel van iemand die mij heel dierbaar was, is. Wiens hart nu weer heel is. Dan voelt de dood als verlossing, einde van stil lijden, dat door hen die het meest naast stonden zeker gezien is. Of wordt. en begrepen.
Ik zie ook jongeren, zelfs kinderen, stil lijden. Omdat ze niet krijgen wat ze nodig hebben, omdat ze vast zitten in een systeem waarin ze niet passen. Omdat je als kind, jongere, geen keus hebt. De volwassenen in deze wereld hebben bepaald hoe jouw leven eruit moet zien, welke weg je hebt te gaan om een door hen bepaald doel te halen. Zij bepalen wat goed voor je is, ook als dat tegen jouw gevoel in gaat. Als jouw hele lijf NEE schreeuwt, als jij door je gedrag laat zien dat het genoeg is, als jij alles uit de kast hebt gehaald wat er maar uit te halen valt, en het helpt niet. Je wordt niet begrepen, niet gehoord en niet gezien. Je krijgt zelfs het gevoel dat je er niet mag zijn. Of op de ene plek wel en de andere niet. Dan kan ik het me heel goed voorstellen, dat je niet meer wilt leven. Hoe jong je ook bent. Daar kun je met mij over praten, want ik zie en hoor je wel. En zal altijd mijn stinkende best doen jou te begrijpen. Ook als ik je niet begrijp, help ik je. Met dat wat jij wilt, ongeacht wat de hele wereld daarvan vind. Dan hoop ik dat met voldoende tijd, ook jouw open wonden helen en je weer verder kunt.