Voor dat je zelf echt accepteert dat het niet goed met je gaat, hebben de mensen en dieren om je heen het al door. Ze zeggen het meestal niet direct. Heeft ook geen zin, want je zult het ontkennen. Ik tenminste wel. Het gaat nog wel hoor. En ja, je doet kalmer aan. Doe ik ook altijd, fysiek dan. Mijn hoofd doet er veel langer over om tot rust te komen. Het bed, bad en brood principe helpt je een begin te maken om in de rust en dus herstelstand te komen. Het dieptepunt te voelen, dat is belangrijk. Voelen dat het nu echt niet slechter kan. Of hoeft te worden. Want over je grenzen heen gaan is iets wat ik in ieder geval mijn hele leven met me mee draag. Is ook iets wat je leert, wat wij onze kinderen leren. Om namelijk iets nieuws te kunnen, moet je het niet alleen leren maar ook oefenen en geduld hebben. Doorgaan tot je het onder de knie hebt, soms letterlijk door de pijn heen. Als je aan het wandelen bent met je kind en het zegt: “Mama, ik kan niet meer!” Dan zeg je: “Nog een klein stukje maar, dat lukt nog wel. Even doorgaan nog.” Zoals gezegd, je moet over je grenzen heen om je te ontwikkelen, lichamelijk en geestelijk. Maar je moet ook leren te voelen tot hoever dat dan kan. Beelddenkers, zeker hoogbegaafden, leren dat vaak niet omdat ze zich van nature makkelijk aanpassen. Waarbij ze ook nog wel eens over andermans grenzen heen gaan. Als je je eigen grens niet kunt voelen, voel je die van de ander vaak ook niet. Of juist veel te goed waardoor jouw eigen grens wel moet opschuiven wil je die ander te vriend houden. Grenzen voelen en aangeven klinkt zo simpel, maar dat is het niet.
En dan heb je ineens een burn-out
Ik ben al vaker onderuit gegaan, zoals ik dat noem. Steeds een beetje erger tot ik daadwerkelijk een burn-out had. Ik was zo ziek dat opname in het ziekenhuis heel dicht bij was. Ik had tegelijkertijd een virus infectie en bacteriële infectie. Een in mijn keel en de ander in mijn longen. Alles deed zeer, adem halen, eten, hoesten. Heb me nog nooit zo ellendig gevoeld. Gelukkig nam de huisarts mijn klachten heel serieus en werd ik meteen geholpen. Iets wat een verademing was want met mijn thuiszittende kinderen maakte ik al jaren het tegenovergestelde mee. De antibiotica pillen kreeg ik met moeite doorgeslikt, maar het ging. Moest ook, want anders moest ik naar het ziekenhuis en aan het infuus. De moederkloek die ik op dat moment was, kon het niet aan om weg bij mijn kinderen te moeten. Wat ik mij wel realiseerde was, dat dit een waarschuwing was van mijn lichaam die ik heel erg serieus moest nemen. En dat heb ik gedaan. Ik wist ook dat ik geen hulp hoefde te gaan vragen via de huisarts (die kwam niet verder dan mijn lichamelijke klachten) of dat enige andere hulp vanuit het reguliere systeem mij ging helpen. Ik wist ondertussen dat ik daar meestal niet in pas, net zoals de rest van mijn gezin. Na twee weken bed, bad en brood waardoor ik lichamelijk redelijk herstelde, heb ik hulp gevraagd aan mijn homeopaat. Zij kon mij helpen met het totaal omgooien van de manier waarop ik tot dan toe leefde.
Waarom is hulp accepteren zo moeilijk?
Ik zie het nu als een signaal als mensen in mijn omgeving, die mij goed kennen, mij hulp aanbieden. Ik vraag er niet om, ze bieden het aan en kijken er dan bezorgd bij. Ikzelf heb het gevoel dat het allemaal nog wel gaat lukken. Beetje kalm aan doen, meer ruimte in mijn agenda. Er blijft wel van alles liggen, maar dat komt wel weer goed. Energie huishouding weer in balans en huppakee, lekker negeren dat er innerlijk werk gedaan moet worden om het herstel blijvend te laten zijn.
Hulp accepteren betekent dat je aan jezelf moet toegeven dat het niet gaat. Dat je het niet alleen kunt, zoals je misschien al heel lang hebt gedaan. Dat hardop zeggen kan heel confronterend zijn. Maar ook allerlei gedachten die je hebt als: hoe ga ik die hulp betalen, of terug geven aan hen die het mij belangeloos geven? En hoe lang gaat deze ellende duren? En zeker als het de zoveelste keer is: ik heb hier gewoon geen zin in. Heb al zoveel werk verricht, al zoveel meegemaakt, mag het nu een keer klaar zijn!
Het gaat om het maken van de keuze om hulp te gaan accepteren en dat het prima is om te kiezen wat en van wie wel en wat en van wie niet. Het moet wel bij je passen. Doordat je je machteloos voelt denk je dat je iedereen tevreden moet houden, en dus alles op moet volgen. De tip van de één, het advies van de ander. Van professional naar professional hoppen waarbij iedere keer een stukje van jou de aandacht krijgt, je wel iets vooruitgaat maar het is het allemaal net niet. Je probeert vanalles. En van al dat proberen wordt je niet beter namelijk. Want je pakt de onderliggende oorzaak of meestal oorzaken niet aan. Of je bouwt verder op een rotte fundering. Dat lijkt best wat totdat je huis uiteindelijk toch weer instort. Dat zie je bijvoorbeeld bij kinderen die op de basisschool al vast lopen, maar daar geholpen worden met rekenen en taal, met het halen van toetsen, met erbij horen in de klas. Symptomen die bestreden worden. De onderliggende oorzaak: niet passen in het schoolsysteem omdat je een beelddenker bent, en dus anders denkt en leert. Bijvoorbeeld. We willen graag snel klaar zijn, snel weer op de been. Bij een burn out of een bore out is er geen snel herstel. Dat lijkt soms wel zo maar dan ga je een paar weken later net zo hard weer onderuit. Accepteer dat het tijd gaat kosten, dat je het niet alleen kunt, en dat het ook om een financiële investering vraagt (sommige hulp krijg je vergoed, andere niet), dat je echt moet gaan veranderen en dat het zeker de moeite waard is. Want jij bent de moeite waard.