Opendag 4 oktober “Beelddenker ben je niet alleen” in Gaanderen
Voel je gedragen door je peers
Veel beelddenkers zullen dit herkennen: Je eenzaam voelen omdat niemand je lijkt te begrijpen, je de enige bent die anders denkt en doet. Hoe erg je ook je aanpast en je best doet erbij te horen, het lukt nooit echt. En ook: altijd maar moeten wachten tot anderen op het punt zijn waar jij allang bent, tot de veelal taaldenkers op dezelfde golflengte zit als jij. Dat je je afvraagt of wat jij zegt zo gek is omdat niemand er naar luistert. Een leven lang eenzaam. Tot je ontdekt dat je niet gek bent én niet de enige.
Voor mij begon dit al als kind. Op school kon ik niet meekomen. Of ik nu wel of niet mijn best deed, hard werkte of er met de pet naar gooide, het resultaat was hetzelfde: de prestaties voldeden niet aan de norm. De regels van mijn ouders hielpen daar ook niet bij. Uiteraard deden zij het beste wat ze konden doen op dat moment, maar hun regels hielpen niet. Een voorbeeld.
Voor mijn gevoel moest ik altijd maar wachten. Mijn ouders hadden de regel dat je alleen cadeaus kreeg op je verjaardag en met Sinterklaas. Prima regel op zich, ik begrijp nu de redenatie erachter wel. Het gevolg was echter dat ik altijd moest wachten tot oktober voor ik iets kreeg. Terwijl veel trends in het voorjaar begonnen en ik dus nooit mee kon doen. Voor een kind dat zich toch altijd al zo buitengesloten voelde, was dit een ramp. Ik voelde mij nooit ergens bij horen. Thuis niet, op school niet, bij de muziek niet, bij handbal en turnen niet, nergens. Ik voelde mij nergens echt op mijn plek of zelfs gewenst.
1 op de 5 mensen is een beelddenker
Uit onderzoek naar hooggevoeligheid blijkt dat 20% van de mensen hooggevoelig is. Hooggevoeligheid is onderdeel van het beelddenken volgens mijn collega en auteur Natasja Esmeijer. Beelddenken is een manier van informatie verwerken waarbij mensen een interne visuele voorstelling maken: een eigen film of plaatje in hun hoofd. Het is een complex beeld waarvan gevoel een belangrijk onderdeel is. Alleen als er aandacht is voor samenhang, gevoel en associaties kan dit beeld ontstaan (en pas dán wordt de lesstof of instructie begrepen!).
Onze samenleving gaat uit van het taaldenken: stapje voor stapje iets leren en doen, van makkelijk naar moeilijk, waarbij gevoel geen enkele functie heeft. Je krijgt instructie en die voer je uit. Je volgt een protocol en daarmee is jouw verantwoordelijkheid gedekt. Met de grote hoop meelopen is makkelijk, je hoort erbij en dat gaat vanzelf.
Dat ging het bij mij dus niet. Ik had altijd het gevoel tegen de stroom in te zwemmen. Mijn ouders, maar zeker ook anderen om mij heen adviseerden mij vaak om toch ‘gewoon’ te doen wat iedereen doet. Volg het voorgeprogrammeerde pad. Dat heb ik jaren geprobeerd, maar dat zorgde ervoor dat ik in een burn-out belandde.
Burn-out en thuiszitten
Een burn-out (of bore-out) is iets wat bij beelddenkers vaak voorkomt. Zelfs al bij hele jonge kinderen. De jongste beelddenker die door Miranda is gecoacht was 5 jaar.
Beelddenken is altijd al een onderdeel geweest van de mensheid. Alleen werd dit niet altijd erkend. Dat is nu gelukkig anders.
Alleen… In een onderwijssysteem waar geen rekening wordt gehouden met de manier waarop zij informatie opnemen, is beelddenken voor veel kinderen nog steeds wél een last. 70.000 kinderen zitten thuis omdat het onderwijssysteem niet past bij hun manier van leren.
Mijn beide kinderen hebben 4 jaar thuisgezeten vanwege het niet passende onderwijs, de gevolgen die het klakkeloos volgen van protocollen heeft en het gebrek aan kennis over het beelddenken bij onderwijs- en zorgprofessionals. Vandaar dat ik me nu inzet om beelddenkers te helpen zodat zij deze ellende niet hoeven mee te maken. Een tijd die je graag wilt vergeten maar met de gevolgen wordt ik nog elke dag geconfronteerd.
Succesvolle aanpak voor mensen die zijn vastgelopen
Die eenzaamheid die veel beelddenkers hun hele leven voelen, gaat weg als ze ontdekken dat ze op de eerst plaats niet gek of raar zijn, én als ze ervaren niet de enigen te zijn.
Ik heb nu zelf een team van beelddenkers om mee samen te werken. Ook heb ik voor het eerst in mijn leven vriendschappen die mij geven waar ik mijn hele leven al naar zocht: erkenning voor wie ik ben. Erkenning voor het feit dat mijn manier van leren, denken en doen wel anders is dan er op school en op veel plekken in de samenleving van mij verwacht wordt, maar net zo waardevol is als dat van taalddenkers. Net als vele beelddenkers met mij, brengt het mij rust om te weten hoe mijn brein werkt, wat voor gevolgen dat heeft voor mijn manier van werken en communiceren.
Dat deel ik graag met anderen, vandaar dat ik peergroepen ben begonnen om zo andere beelddenkers het geluk van de interactie met gelijkgestemden, gelijk-denkenden, te laten ervaren. Een leven lang eenzaamheid is niet nodig, want je bent in goed gezelschap.