Ziek zijn is niet leuk. Het enige dat je kunt doen is je er aan overgeven. De een kan dat beter dan de ander, maar je hebt gewoon geen keus. Zo simpel is het. Een ziek lijf dat moet herstellen, vinden we niet raar. Dan gaan we eerst naar de huisarts, of proberen eerst zelf het eea van wat we nog weten van de vorige keer, dan krijgen we wel of geen medicijn (waarom ga je anders, toch?) en we gaan op de bank liggen. Is het niet ernstig genoeg, dan neem je pijnstillers en wat andere zooi en gaat weer aan je werk. Of naar je werk. Of aan het opvoeden met de kids. Als je lijf echt stop zegt, kun je dat allemaal niet meer. Dan kom je gedesiluusioneerd thuis van je tripje naar de huisarts en ploft neer op de bank of kruipt in bed. En als het lukt, laat je je tranen lopen. Liters vocht die uitdrukken hoe ellendig je je voelt. Eigenlijk al heel lang, maar dat dringt nu pas tot je door. Dat voel je nu ten volle want je bent niet meer in staat om het weg te stoppen. Weg te duwen en op te slaan in je lijf of je brein. Of allebei. Want daar is geen plek meer. Vol is vol en nu moet je voelen. Voelen wat echt is, met beide voeten op de grond.
Wanhoop en frustraties
Voor hulp bij het lichamelijke herstel was je al bij de huisarts. Of nog niet en ga je dat nu doen. Maar een medicijnman of vrouw, homeopaat of andere vorm van hulp die bij je past is ook prima natuurlijk. Hulp vragen voor je lijf is over het algemeen het makkelijkst. Hoewel, zoals in mijn geval, je soms dan toch bedrogen uit komt. Mijn huisarts vertelde mij wat ik al wist: je lijf kan een simpel virus niet aan, je hebt een burn-out. Na mijn tweede bezoek en bloedprikken wist ik ook dat het niet stiekem een bacteriële infectie was. Ondanks dat mij antibiotica beloofd was als mijn herstel niet zou vlotten, kreeg ik het niet. Protocol is belangrijker dan het herstel van mijn vertrouwen in het fenomeen huisarts. Een virus infectie moet je uitzieken. Dat wist ik al, en de onderliggende burn out, daar had ik al hulp voor, dus de huisarts is klaar. En ja, soms kun je niets anders doen dan er voor iemand zijn. Maar dat mis ik dus bij de huisarts. Zelfs het middeltje om het hoesten te beperken of minder pijnlijk te maken is geen optie. Want een onderzoek in Amerika heeft onlangs bewezen dat het niet hielp. Prima. Dus kruip ik in mijn schulpje en ziet de huisarts mij nooit meer. Tenzij het iets is wat puur lichamelijk is en ik al weet dat ie het kan. Teleurstellend, want je hebt wel degelijk hulp nodig.
Het zorgt er wel voor dat alle frustratie weg is. Geen remmen wat betreft wat ik voel want mijn lijf kan het niet. En mijn hoofd dus ook niet meer. Eruit laten is wat oplucht en goed voelt. Zonder de nuance, want dat maakte me ziek. En nu komen we op het punt waar het in deze fase omgaat: je comfortzone en hoe je daar uit gaat komen om weer te kunnen groeien. Zolang je je wanhopig voelt, want je moet beter worden anders kun je niet aan het werk, verdien je geen geld, kun je je kinderen niet verzorgen, en voor je zieke moeder en weet ik wat allemaal meer eindigend met: stort de je hele wereld in, herstel je niet. Herstel gaat samen met groei. Dus leg je erbij neer dat je de komende maanden druk bent met je zelf, je daar alle energie, tijd en geld voor nodig hebt en verder voor niets en niemand. Als dat niet kan, kan het toch. Het moet. Er is geen andere weg.
Doe je dat namelijk niet, herstel je maar een beetje en kun je de volgende burn out alvast in je planning opnemen. Bij mij is het ieder jaar vanaf mei weer spannend: val ik om en of heb ik dat patroon nu eindelijk doorbroken. Gezien mijn huidige staat van zijn (doodziek, in staat tot niets) is dat nog niet gelukt. Weten hoe het moet wil dus niet zeggen dat je het ook doet. Bovendien zijn patronen, gewoontes en overtuigingen die je al je hele leven met je mee draagt niet zo makkelijk te herschrijven. Nou ja, dat schrijven lukt wel, met hulp. De uitvoering kost veel tijd en energie. En soms moet je dus weer even resetten om de uitvoering goed, nog beter tot z’n recht te laten komen. Een burn out (of bore out) om een goede basis neer te kunnen zetten. Voor de rest van je leven. Waarbij ik je nu alvast vertel dat je de kans van een nieuwe burn out nooit weg neemt. Wat je ook doet. Het hoort bij je, dat je lijf je af en toe terug fluit omdat je toch weer je gevoel te lang aan de kant hebt gezet en eerst je gedachten (of die van anderen) hebt gevolgd in plaats van jouw gevoel. Shit happens. Herken de signalen (zie stap 1) en reageer als je ze ziet. Hoe, dat komt in een latere stap.
Hulp vragen om weer te groeien
In deze fase ga je dus hulp vragen. Niet meer de hulp accepteren die je al aangeboden wordt (meestal is dat in deze fase wel voorbij) maar die hulp vragen die jij nodig hebt. Wat heb je dan nodig? Goeie vraag. Wat je in ieder geval nodig hebt is een coach of vriend die je uit je comfortzone haalt. Want in jouw comfortzone op de bank of in je bed kun je niet groeien. Daar kun je wel tot rust komen en herstellen. Voel wie je daarbij kan helpen of plaats een bericht op de socials, in een tribe of communitie, praat met de buren, wat fijn voelt voor jou om die persoon te vinden die je begrijpt, port, overneemt wat nodig is en bereid is voor lange tijd naast je te staan.
Ik vind dit het moment om mijn opbouwschema er weer even bij te pakken.
Je kunt het downloaden en uitprinten.
Opbouwen vanaf het dieptepunt
Je hebt nu namelijk voldoende ervaren wat het dieptepunt is. En het is tijd er uit te komen. Via de “overleefstand” naar “rust in je leven”. Je ervaart en ziet hoe ernstig de situatie is waarin je je op dit moment bevind. Je kunt niet meer werken, je huis is niet zo opgeruimd als je van jezelf gewend bent, je voelt van alles en weet je geen raad met alle emoties. En je zoekt een uitweg, verdoving, alles om de zo broodnodige rust te vinden. In je lijf, in je hoofd en in je hart. Ben je hooggevoelig, dan lijkt het of alle poorten open staan en alles ongefilterd binnen komt. Je bescherming ( hoe dat voor jou werkt, kom je soms nu pas achter) in welke vorm dan ook, valt weg of is minder actief. Er is al zoveel energie nodig voor alles wat moet herstellen, er is geen energie over om een scherm in stand te houden dat zorgt dat energie van anderen, gevoelens van anderen buiten jou blijven. Daarom is afzonderen nodig om alles te kunnen handelen. Het voelt alsof je overloopt met alles. Vaak is dat ook zo. Vandaar ook het advies om in niet te veel mensen om je heen te hebben, te zorgen voor begeleiding die bij jou thuis komt en die jouw ontwikkeling volgt. De juiste coach of begeleiding zal eerst van alles uit handen nemen, orde in de chaos aanbrengen en er zo voor zorgen dat er weer ruimte komt. Ruimte om te ademen, ruimte om te leven en dan pas ruimte om die hulp te ontvangen die ervoor gaat zorgen dat je hier beter uit komt dan je erin ging. Coaching om veranderingen in je leven door te voeren die nodig zijn om uit de overleefstand te komen en jouw leven te gaan leven. Weer te gaan genieten van al die dingen die het leven zo leuk maken.