Stress en micro-trauma in het gezin
Team Miranda werkt het liefst met het hele gezin, want een ongeluk komt nooit alleen, zegt het spreekwoord. En dat is ook zo. Als één gezinslid door een opstapeling van micro-trauma niet goed kan functioneren, heeft iedereen daar last van. Micro-trauma zijn kleine gebeurtenissen die op zich niet veel impact hebben, maar doordat ze langdurig en herhaaldelijk voorkomen, zorgen ze toch voor grote schade.
Stress is een fenomeen dat iedereen kent en raakt. Tijdelijk kunnen we dat als mens prima handelen. Duurt het echter maanden of jaren, vinden er veranderingen in je brein plaats waardoor je altijd alert bent: klaar om te vechten of vluchten. Er komen steeds meer dingen die jouw stress systeem aanzetten waardoor normaal leven onmogelijk wordt. Niet alleen voor jou maar voor iedereen in jouw directe omgeving. Zij delen mee in de stress omdat zij hun best doen op te vangen en te compenseren. Ook dat gaat tijdelijk prima, maar niet voor altijd. Je bouwt een kaartenhuis gebaseerd op hoop dat de situatie snel voorbij is. Het einde verschuift echter steeds. En dan ineens is de maat vol, stort het kaartenhuis in.
Er zijn verschillende manieren om met trauma om te gaan. Er zijn ook twee verschillende soorten trauma’s. Allereerst is er dus die opstapeling van micro-trauma, waar ik het in het vorige stukje over heb. Er is ook nog de “normale” trauma, dat ontstaat door één (of meerderre) specifieke gebeurtenissen die een diepe impact hebben iemand en ervoor zorgen dat je niet meer kunt functioneren. Er zijn duidelijke triggers, de gebeurtenis is goed te omschrijven en kan daardoor door middel van bijvoorbeeld EMDR behandeld worden. Er zijn ook nog andere technieken die ervoor zorgen dat de emotionele lading van een herinnering vermindert. Hiervoor kun je terecht bij een psycholoog want dit is een behandeling en dat doen wij binnen Team Miranda niet. Mocht je deze behandeling nodig hebben, zullen we je doorverwijzen.
Bij een opstapeling van micro-trauma, zoals bijvoorbeeld schooltrauma, is het lichaam en het brein op zich wel in staat om zelf het trauma te verwerken. Daar heeft het echter wel tijd, ruimte en rust voor nodig. Aangevuld met passende hulp in de vorm van coaching. Daarnaast reageert een beelddenkbrein door z’n hooggevoeligheid zeer goed op veranderende omstandigheden, zeker als die positief zijn. Bij Miranda Meijer.NL bieden wij op het K.i.K.Atelier die positieve omstandigheden die ervoor zorgen dat het brein het trauma kan verwerken. Door het hele systeem mee te nemen in dit traject en op zoek te gaan naar onderliggende oorzaken van overlevingsmechanismen, ongewenst gedrag en trauma, zorgen we ervoor dat je weer een stevige basis krijgt waar vanuit je je kunt ontwikkelen tot het mooie mens dat je altijd al was, maar niemand (meer) zag.
Aanpak (school)trauma in stappen
Schooltrauma is een opstapeling van micro-trauma dat ontstaan is door niet passend onderwijs. Op school dus. Zo kun je ook een hulpverlenerstrauma krijgen als je steeds maar hulp krijgt die niet past. En dus de problemen erger maken in plaats van beter. Of hulp die tijdelijk wel helpt, maar doordat het symptoombestrijding is geen effect heeft op de lange termijn. Voor trauma ontstaan door langere tijd te maken hebben met (overheids)systemen die voor schade zorgen bij mensen is er een aparte term: Legal Abuse Syndrome.
School- en hulpverlenerstrauma gaat helaas vaak hand in hand. Als je in het ene systeem niet past, pas je in het andere ook niet. Beide systemen zijn namelijk gemaakt vanuit het taaldenksysteem. Er worden veel protocollen en handleidingen gebruikt die verplicht gevolgd moeten worden. En men gaat er vanuit dat altijd hetzelfde resultaat gehaald zal gaan worden. Zelfs als in de praktijk blijkt dat dat niet zo is. Voor veel mensen is deze manier van werken zeer frustrerend, zorgt voor heel veel stress. Het onderstaande opbouwschema is wat wij als basis gebruiken voor iedereen die vast loopt.
De te nemen stappen bij het verwerken van (school)trauma (opstapeling van microtrauma) is als volgt:
- Rustfase: Een persoonlijk traject waarbij je eerst maar eens alles opruimt wat je ontwikkeling in de weg zit. Tijd en aandacht voor jou en alleen jou. Het Bed, Bad en Brood principe noemen we dat: er hoeft niet meer dan nodig is om in leven te blijven. Het gevolg is dat trauma zichtbaar wordt en verwerkt kan worden.
- Oriëntatiefase: wat niet werkt, niet kan en wat je niet wilt weet je wel, maar wat dan wel? Waar wordt je blij van, waarvoor kom je graag je bed uit? Wat is jouw intrinsieke motivatie? Tijdens deze fase besteden we veel tijd en aandacht een kennis over jezelf. Dus ook hoe werkt jouw brein en wat kun je ermee? Hoe ga jij om met jouw hooggevoeligheid, wat betekent het voor jou?
- Integratiefase: Je hebt weer een veilige basis thuis en bij jezelf, nu kun je de eerste stappen gaan maken terug in de maatschappij. Of dat nu school, werk of iets daartussen is, dat maakt niet uit. Of misschien begint het bij jou wel met sport, iets cultureels of iets anders in de hobbysfeer, maar wel met anderen. Alles kan en niets moet.
Bovenstaande fases komen meerdere malen terug en in verschillende volgordes. Een opbouw kan eruit zien zoals in het schema hiernaast. Hierbij zie je dat het eigenlijk om 2 naast elkaar lopende opbouwen gaat.
Een zogenaamde “terugval” is niets negatiefs maar een fase die nodig is om weer verder te kunnen. Een rustfase na een integratiefase kan noodzakelijk zijn om de volgende stap te kunnen zetten. Het leven bestaat eigenlijk grotendeels uit een afwisseling van deze fases, ook al zijn we ons daar niet van bewust. 😊
Intake en daarna
Op dit moment hebben we een peergroep op dinsdag (1x per 2 weken) en de passend onderwijsgroep op donderdag (1x per 2 weken).
Meld je aan via de knop of plan een gratis adviesgesprek als je meer info wilt. Voordat we iemand aan de groep toevoegen, krijg je eerst een intake. Tijdens de intake bepalen we jouw dominantieprofiel en jouw ontwikkelbehoeftes. Waar sta je op dit moment en waar wil je graag naar toe? Wat is het begin van het proces wat we samen gaan doorlopen? Dan weet ik ook of je al bij de anderen van de peergroep past of dat we eerst een individueel traject gaan volgen.