Miranda leerde ons wat ontspannen ouderschap is
Hieronder het verhaal van Annemieke en haar gezin die na 3 jaar holische en systemische coaching van Miranda Meijer.NL kunnen zeggen: het gaat goed met ons. Het was een hele weg, maar nu is er een nieuwe basis waarop we ons leven opbouwen. We léven weer!
Ik weet nog dat ik Miranda leerde kennen en dat ze vertelde over haar werk met kinderen die iets anders nodig hebben in het onderwijs. Ik wist toen al: ik ga jou ooit nodig hebben. Maar uiteraard hoopte ik ook dat het niet zover hoefde te komen.
Dus we gingen door, zagen signalen bij de kinderen, maar dachten: ze zitten op een school die het anders doet, dus het komt wel goed.
Alleen kwam het niet goed. Onze kinderen werden steeds meer moe en hadden na school ongeveer 3-4 uur nodig om weer een beetje zichzelf te worden.
Op dat moment drong het nog steeds niet helemaal door, maar waren we wel naar Miranda gegaan omdat we zagen dat onze oudste moeite had met rekenen.
Opbouwen omdat het moet van school
We namen de kinderen mee naar Miranda en na een uurtje observatie was haar conclusie: je kunt nu niks vragen van de kinderen. Ze zitten overvol, dus nu iets nieuws leren, daar is geen ruimte voor.
Op dat moment kwam het pas echt binnen. Toen voelde ik: oh shit, ze zitten er al veel dieper in dan ik hoopte. We hoopten in overleg met school toe te kunnen werken naar weer meer schooluren. Miranda waarschuwde al snel: waarschijnlijk gaat dat niet lukken. En dat was ook zo. De jongens kwamen tot ontspanning bij Miranda op de dagen dat ze naar de Passend Onderwijs Groep gingen en daardoor kon hun lichaam tussendoor niet meer doen alsof het wel ging. Het verzuim werd meer en de communicatie met school slechter. Zij wilden opbouwen, terwijl de jongens dat niet konden.
Na een half jaar 2-3 dagen nog naar school hebben wij de jongens echt thuis gehouden. Opbouwen zat er op dat moment toch niet in, dus wij kozen voor echte rust. In die periode was Miranda echt een hele fijne hulp. Zij gaf de vertaalslag voor het gedrag wat de jongens lieten zien. Zij leerde ons vertrouwen dat het ok was om de jongens hun tempo te volgen. Op het moment dat je merkt dat je kinderen niet meer mee kunnen en een andere route nodig hebben, gaat er heel veel door je heen. Je hebt geen idee hoe het werkt, wat je kunt verwachten en vooral ook niet wat je rechten zijn als ouders. Zonder Miranda hadden we deze stap niet zo kunnen zetten en hadden we nog veel langer aangemodderd.
Thuiszitten als tussenstap in het herstel
Nu zagen we na 3 maanden thuis zitten dat er langzaam weer wat beweging kwam. Ze hadden totaal nog geen draagvlak, maar we kregen wel weer een beetje onze kinderen terug. ook kwamen we zelf meer tot rust en konden we voelen wat een aanslag alle jaren op school ook met ons hadden gedaan. Er waren totaal niet helpende patronen ontstaan, omdat we eigenlijk geprobeerd hadden om te doen alsof het wel ging. Miranda was er toen ook echt voor ons als ouders, omdat we eigenlijk geen idee hadden hoe we die patronen konden doorbreken.
In die periode vonden we ook een nieuwe school en toen begon er weer een periode waarin we Miranda hard konden gebruiken. Op een nieuwe school beginnen nadat je thuis gezeten hebt, gaat niet zomaar. Er is een opbouw nodig en als we die van de leerplichtambtenaar hadden gevolgd, waren de kinderen waarschijnlijk weer snel thuis geweest. Dus opnieuw moesten we kiezen om het tempo van de kinderen aan te houden en we konden dat inmiddels beter uitleggen aan school en deze school was ook bereid om erin mee te gaan. In die periode ging Miranda mee met alle gesprekken en gingen de jongens naar de peergroep om contact te houden met kinderen die hun echt snapten.
Uiteindelijk zijn beide kinderen in hun eigen tempo gaan opbouwen op school. Samen met Miranda hebben we steeds gekeken wat er nodig was en hebben we dat aan school gecommuniceerd.
Opnieuw beginnen met opvoeden, nu vanuit je echte zelf
Die aanpak werkte erg goed. Wij kregen hulp van Miranda om deze nieuwe school te gaan vertrouwen, want na de eerste school was het vertrouwen echt tot een dieptepunt gedaald. En school leerde vertrouwen dat wij het gedrag van de kinderen goed konden inschatten.
Het werd een wisselwerking tussen leren vertrouwen en grenzen aangeven en dat is een hele moeilijke periode. Je kunt slecht op jezelf bouwen, omdat je de ene keer vanuit vertrouwen en de andere keer vanuit je beschadigde delen praat. Miranda was onze tolk om ook te leren hoe je met mensen kunt praten, want uiteindelijk bleek dat ook een groot punt. Als hoogbegaafde ouder kun je je vaak ook niet goed uitdrukken naar mensen die niet hoogbegaafd zijn. In die periode leerden we onszelf als hoogbegaafde ouder beter kennen en wat wij als mens ook nodig hadden om goed in ons vel te zitten.
Na 2 jaar intensieve begeleiding, waarbij Miranda bij ons thuis kwam en de jongens naar de Passend Onderwijsgroep en later naar de peergroep gingen, konden we onszelf steeds beter redden. De kinderen gingen op een paar uurtjes na volledig naar school en wij leerden langzamerhand wat ontspannen ouderschap was. Na 2 jaar gingen we over op alleen peergroep, zodat de jongens nog wat langer ondersteuning zouden houden.
Als mens groeien en weten wat je nodig hebt
En na 3 jaar konden we zeggen: het gaat goed met ons.
Dit lijkt lang, maar als ik zie hoe ontzettend veel er geshift is, is het eigenlijk maar kort. We hadden op het moment van hulp vragen eigenlijk al 10 jaar pittig ouderschap erop zitten en dat kun je niet zomaar ineens omzetten. Ik heb als moeder echt geleerd wat moederschap eigenlijk is. Ik leerde omgaan met mijn eigen hoogbegaafdheid en die van de kinderen. Een niet-werkend gezinssysteem waarbij iedereen op de verkeerde plek stond, is gewisseld naar een gezonde gezinsdynamiek. Onze kinderen zijn van burn-outklachten naar een energieke kinderen gegaan. Ze hebben leren omgaan met alles wat er gebeurd is en wat ze eigenlijk nodig hebben van school. Ze hebben geleerd om vragen te stellen en te oefenen om vertrouwen te krijgen in de juf.
Als je kinderen hebt die moe, ziek of boos worden van het schoolsysteem, dan is er vaak onderliggend nog zoveel meer aan de hand. En ik ben heel dankbaar dat Miranda ons daarin stap voor stap heeft meegenomen. Ze wist wanneer ze ons rust moest geven en wanneer we een zetje konden gebruiken om een patroon te doorbreken. We konden in de pittigste periode veel bij haar terecht, maar er was ook ruimte toen er minder nodig was. Ze heeft ons echt gegeven wat we nodig hadden, zodat we vandaag met een blij gevoel vooruit kijken naar de toekomst. Geen donkere wolken meer. Geen constante aanpassingen meer nodig om binnen het schoolsysteem te functioneren. We zijn als mens allemaal enorm gegroeid en weten wat we nodig hebben.
Annemieke Bremmer