Blog

Opvoeden in kinderschoenen

Opvoeden in kinderschoenen

“Mam, de ene keer zeg je dit en de andere keer weg je dat”  en

“Mam, je zegt zoveel!”

 

Herkenbaar? Lees dan rustig verder. Ik kan je wat helderheid verschaffen in het hoe en waarom. Nooit gehoord? Dan zijn er twee opties:

– vervang Mam door Pap (of opa, oma, juf, meester, enz.).

– Nog steeds niet? Mail me dan ff want dan ben ik benieuwd hoe je dat doet.

Ik hoor dat dus wel zo af en toe. Niet meer zo vaak als vroeger. (mijn oudste is 18) Verschil is dat ik het nu kan plaatsen.

HOE voed IK op?

Je kiest voor kinderen, of niet. Hoe dan ook: je hebt ze. Soms heb je van te voeren al bedacht hoe de opvoeding zal gaan. Ikke wel. Alles waarvan ik vond dat mijn ouders het fout hadden gedaan, ging ik niet doen. Bij mijn schoonouders vond ik ook het één en ander. Verbeter de wereld, begin bij je kinderen. Zoiets. Voor de oudste geboren werd, lag het plan in feite al klaar. Ik had alle antwoorden. Nou ja, op de vragen die ik op dat moment kon bedenken.

En dan ik je kind er en kan het grote opvoeden beginnen. En ik ging dat doen. In theorie deden mijn man en ik dat samen natuurlijk. In praktijk werd het steeds meer ik. Zeker toen de tweede geboren was en onze hele wereld omverwierp. Daar ga ik het nu niet over hebben. Ik hou het bij ikke.

Bij het eerste kind ging alles redelijk zoals gepland. Zijn schema, behoeftes stonden voorop en daar moest iedereen zich aan aanpassen. Al vrij snel kwam ik erachter dat ik toch al wel een paar dingen moest herzien. Mijn kind stopte van de ene op de andere dag met eten. Netjes aan tafel eten koste ineens zoveel energie dat het niet meer leuk was. In mijn omgeving adviezen ingewonnen. Wij deden dat zus en wij deden dat zo. Succes bleef uit en de wanhoop sloeg toe. Out of the box denkend als ik ben, ging ik doen wat wel werkte. Dus: hup alle eet-principes overboord. Het kind at. Voor de tv, op de fiets, in de auto of wandelwagen. Overal behalve aan tafel. Het is net aof dat het staartschot is geweest van de enorme zoektocht, reis naar het ‘hoe voed ik op’. Inderdaad: HOE voed IK op. Wat zijn uiteindelijk de waarden in je leven, je ondergrond, uitgangspunt, basis, van waar je de normen baseert voor je opvoeding? Hoe stevig is dit?

Van ontwikkeling volgen naar opleggen.

Alles draait om ontwikkeling en beweging. Je kind groeit, leert, valt en staat op. Ontwikkelt zich dan op dit gebied, dan weer op een ander gebied. Je blijft er als ouders achteraan hobbelen. Aansluiten bij waar je kind aan toe is. Dat vind ik nog steeds het meest succesvol en voldoening gevend. Het is elke deer zo’n ‘educated quess’ zoals dat zo mooi heet. Ik observeer, hoor, zie en begrijp wat er gebeurt en nodig mijn kind uit voor de volgende stap. Soms is die stap zoals ik denk, soms ook niet.

Ik heb het geluk of de pech dat ik uit het onderwijs kom. Dat principe van volgen en aansluiten ging er op mijn werk steeds meer uit. Daar werden prestaties steeds belangrijker, moest ik steeds meer de te nemen stappen opleggen en waren kinderen die mij niet konden volgen niet goed. Daar was iets mee. Uiteraard nam ik dit mee naar huis. En andersom. Het zelf hebben van kinderen en ook eens de eerste vier jaar mee maken, waren voor mij eye-openers voor mijn werk.

En toen moesten mijn kinderen naar school en ging ik steeds minder volgen en steeds meer opleggen. Mijn kinderen hoorden zich zo en zo te ontwikkelen. En dat deden ze lekker niet en dus was er een probleem. Er was iets mis, met de kinderen.

Stevig in je schoenen.

Ondertussen zat ik ook nog met mijn eigen opvoeding in mijn maag. Ik zocht hulp en steun waar ik kon (want er was iets mis! Met mij dan ook ?!). Probeerde alles uit in de kopvoeding van mijn kids. Ik raakte het overzicht kwijt. Verzandde in een wereld met mensen waarmee steeds meer mis was, gezegd door mensen die blijkbaar alle antwoorden hadden maar het niet even voordeden. Of overnamen. Mij maar lieten aanmodderen.

En dat kreeg ik keihard terug. Van mijn kinderen. Zie ik nu. Op dat moment zag ik dat zelf niet. Ik vond mezelf een zeer goede moeder. Ik deed mijn stinkende best, maakte meer uren dan er in een dat zitten en liep de benen uit mijn lijf. Ondertussen vlogen de diagnoses ons om de oren, werken we allemaal steeds ongelukkiger. Ik was mijn bodem kwijt, ik was mezelf kwijt. En dus was ik een zeer verwarrende opvoeder, want ik was continu op zoek. Had geen basis omdat wat ik hoorde of las aan te toetsen voordat ik het op mijn kinderen losliet. Dus probeerde ik alles uit. Wat hele in de war zijnde kinderen opleverde.

Nu sta ik stevig in mijn schoenen. Weet precies wat voor opvoeder ik wil zijn. Wat mijn stijl is zeg maar. Wat de voor en nadelen zijn en welke opvoedstijl complementair is aan de mijne. Net als bij kleuren zorg je samen voor balans. Want opvoeden doe je nooit alleen. Wat niet wil zeggen dat ik nooit meer verwarrend ben naar mijn kinderen. Of leerlingen. Ik ben nog steeds in ontwikkeling, leer dagelijks bij, kom nieuwe inzichten tegen. En ook nieuwe uitdagingen die om andere inzichten vragen. En dan zeg ik dus de ene keer het één, en de andere keer iets anders. Verschil is, dat ik dat nu uit kan leggen: Ik heb ontdekt dat dat of dat toch beter is. Of: Ik heb nog eens goed nagedacht en…. Soms lukt dat ook niet. Is het een gevoel. Moeten ze het er maar mee doen. Omdat mijn kinderen ook steeds beter geworteld zijn, is de verwarring snel op te lossen. De ene keer vragen ze om duidelijkheid of dwingen mij te kiezen (Mam, wat wil je nou?). De andere keer laten ze mij net zo lang praten tot er iets zinnigs uit komt. Hiervan heb ik weer geleerd dat als zij niet doen wat ik van ze verwacht, ik niet duidelijk was of niet op dezelfde golflengte zit als zij. Krijg je niet het goede antwoord, stel je niet de goede vraag.

Hoe dan ook: dankzij de ontdekkingsreis naar mezelf van de afgelopen jaren, ben ik weer de ontwikkeling volgende ouder. En coach. En mens. Ben ik mezelf. Dat hou je toch het langste vol.


In het Kind in Kracht Atelier zijn er ontwikkelplekken voor thuiszitters. Maar ook voor ieder ander die daar behoefte aan heeft. Daarom schrijf ik mijn verhalen, mijn inzichten op. Om te delen. Doe ermee wat je wilt.

Wilt u uw waardering laten blijken? Klik dan hieronder. Dan kan ik blijven delen. 

 Donatie Kind in Kracht Atelier 

No Comments Yet


Geef een reactie